środa, 23 stycznia 2013

Smok


Smoczęta:
Nowo wyklute smoki mają wielkość jelenia i zwykle są wściekle głodne. Przez jakiś czas mieszkają w legowisku matki, by później wyruszyć na swoje. Te smukłe, bezskrzydłe stworzenia przychodzą na świat w wielkiej liczbie, gdyż niewiele z nich dożywa dorosłości.
             
Smocze jaszczury:
Samce smoków nigdy nie rozwijają się, zmieniając w skrzydlate potwory znane z legend i mitów. Na ich przednich kończynach pojawiają się co najwyżej szczątkowe ostrogi, a między nimi cienka błona.
Po osiągnięciu dorosłości samce natychmiast zaczynają szukać legowiska dorosłej smoczycy. Gdy je znajdą, osiadają tam i spędzają resztę życia, polując dla niej i ochraniając jej młode. Zaciekle bronią jej gniazda i wielu niedoszłych łowców smoków straciło życie przez ich ognisty oddech i potężne ciosy ogonów.

Smoczyce:
Samice smoków dojrzewają o wiele dłużej niż samce. One również przechodzą przed osiągnięciem dojrzałości swego rodzaju metamorfozę. Podczas gdy samce tracą w tym okresie swe chwytne łapy, smoczycom wyrasta trzecia para kończyn, które z czasem przekształcają się w skrzydła.
Młode smoczyce pokonują ogromne odległości w poszukiwaniu odpowiedniego miejsca na gniazdo. Z racji wędrownego trybu życia to właśnie one są najczęściej widywane przez ludzi.

Wielki smok:
W pełni dojrzała smoczyca staje się „wielkim smokiem”: potworem z legend, najrzadszym ze smoczego gatunku. Takie smoki drążą dla siebie ogromne legowiska, gdyż potrzebują przestrzeni dla całego haremu samców, jak również jaj i młodych.
Wielkie smoki stanowią bardzo rzadki widok. Większość czasu zajmuje im sen i gody, a żywią się tym, co przyniosą samce. Lecz raz na około sto lat wielki smok, przygotowując się do wylęgu, wylatuje z legowiska. W ciągu kilku tygodni przemierza ogromne obszary, zjadając setki zwierząt (przede wszystkim bydło) i pozostawiając za sobą tylko dymiące zgliszcza. Następnie powraca do leża, by złożyć jaja, i nie pokazuje się na zewnątrz przez kolejne stulecie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz